17 Agustus 1945

Saking meja redaksi:
Seratan Mas Sito Ardyanto punika sampun dangu mlebet meja redaksi. Surasanipun wonten pirembagan bab Lambang Negara Republik Indonesia, inggih punika Garuda Pancasila. 
Inggih kaleresan dhawah Tanggal 1 Juni dipun pengeti minangka Hari Kelahiran Pancasila, pramila seratan punika dipun posting.
Mugi saget caos pepadhang lan migunani tumrap para sedherek.
Mangga...


Lingsir wengi Bejo lan Kuriman pada lungguhan ana ing ngebuk tan désa. Sajak gayeng.....
Bejo : "Man, kenapa Indonesia kok lehne merdika tanggal 17 Agustus 1945?"
Kuriman : "Ya kae ta ya, kaya sing katulis neng buku sejarah ta..ya..."
         "Mesti ra tahu sinahu!"
         "Kaya ngana kok sih dadi pitakonan..."
Bejo : "Genah, cah yen nalare ra tahu kanggo kie". 
Kuriman : "Nalar sing kepiyeeee?" (karo lambene didledheke...)
Bejo : "Ngene lho Man, kowe kie ra ya ngerti ta...yen Bung Karno kae ra ya Arsitek...kaya aku....?"
Kuriman : "Lhah trus hubungane apa karo tanggal 17 Agustus 1945?" (karo ngucir lambe).
Bejo : "Mesthi wae bab TAMPILAN, ESTETIKA, lan WUJUD ra ya banget digathekake ta ya....". (lambe dicongkok mumbul).

Kuriman : "Weh...weh....trus kepiye, jajal kateranganmu kaya apa?" 
Bejo : "Kowe mesthine ngerti ta...lambange negarane awake dewe...Garuda Pancasila?"
Kuriman : "Lhah ya ngerti ta ya... yen 17 Agustus 1945 hubungane cetha...17 kuwi kasimbol dadi wulu sewiwi, Agustus utawa wulan wolu kasimbol dadi wulu bunthut, 19 kasimbol neng wulu pupune lan 45ne kasimbol neng wulu gulu".
Bejo : "Geneha wis ngerti....kari nalare rung kanggo...cetha ming apalan kuwi!"
Kuriman : (karo mledhingke lambe)..."Nalar meneh...nalar meneh, jal jelasna!"
Bejo : (ngapurancang lambene). "Tanggal kuwi mau...saktenane pancen wis dirancang karo si Arsiteke...."
Kuriman : (sajak ra srantha...) "Dirancang kepiye meneh kuwi....!!?" "Digambar denah, tampak, potongan ngana barang pa piyeeee!!?"
Bejo : "Alon-alon ajar nganggo nalar....!"
............

Bejo : "Jajal pikiren, yen sak umpamane Indonesia kuwi merdika tanggal 1 Januari 1900.....pa ya trima kowe duwe lambang negara nganggo 'INGKUNG GUMANDHUL'...!!?"
Kuriman : .......... (Tlepok, lambene gogrok)

(Tamat)

Kaserat dening:
SITO ARDYANTO

Read More

GUSTI ORA SARE

Kita nyenyuwun marang Gusti, kembang mawar.
Ananging Gusti maringi Kaktus mawa ri.
Kita nyuwun kéwan kang lucu nggemesake.
Ananging Gusti maringi uler wulu.

Sedih....
Susah...
Nesu...
Urip ora adil...
Gusti ora adil....

Nanging ing wekasan, kaktus kuwi nukulake kembang kang endah.
Uler wulu mau dadi kupu kang elok.

Sedulur...
Gusti ora saré.

Kaserat dening:
Aan Dimar

Read More

GLEWEHAN (Rubrik mBanyumasan)

Seprana-seprene anggonku pakhal, rumangsaku ko ajeg kaya ngetung kacang polong. Entuk bayar, diwehna bojo, kanggo blanja, mbayar werna-werna, banjur entong. Malah cot kurang kaya dene mlumahe gembrong bolong.

Seprana-seprene anggonku ngencengna ikat pinggang, rumangsaku tah uwis paling pol. Mulai ikat pinggang tuku anyar nganti jebol, banjur diserpis nang tukang sol. Nganti rasane weteng kiye ampeg, ora krasa nek disenggol.

Seprana-seprene seduluran lan kekancan, pangrasaku tah ora tau congkrahan. Tau sepisan keton regejegan baen mung merga settingan. Nganti digrenengi Kakangku sing duwe warung mangan. Sepurane nggih Paman!
Inyong padha pancen cot kurang ajar maring junjungan. Karepe ngonoh ya mung glewehan. Aja delebokena ati temenanan. Anggep baen kabeh mau kanggo hiburan. Ora nana maksud mempermainkan aja maning dolanan. Ora nana sing ngerti kepriwe gole kawitan. Kabeh mau mung aksi spontan.
Jan... pancen bangsa panginyongan kiye sok nerak tatanan. Sing penting tetep kraket rumaket anggone kekancan lan seduluran.

"Madhang sing whareg, mandang gawe sing temenan.
 Kemutan terus marang Pangeran".

 Kelilaaan..!

Kaserat dening:
BR. Wijaya

Read More

Jenenge ANGEL

Jaman saiki akèh anake wong Jawa kang diwenehi jeneng apik-apik lan modern. Kaya jenenge wong barat. Kamangka, jeneng Jawa ora kalah apik lan modern. Malah ngemu makna jero koyo jeneng barat. 
Koyo to, neng Jawa wong sing seneng pesta diwènèhi jeneng PARTIMAN. Sing sregep mlaku - mlaku, WAKIMAN. Pada karo jeneng Landa, Johnny Walker. Sing hobi korespondensi SURATMAN. Lha yen sing romantis, asring gawakke mawar kanggo pasangané, jenenge ROSMAN. Utawa kang wus kondhang kaloka sak jagad raya amarga karosane, SUPARMAN.

 
Malah ana jeneng Jawa kang ora mung makna ne kaya jeneng Barat, ananging uga pangucapane, contone, BOGI (kaya jeneng Amerika), sabab laire re BO le GI. Kang kaya jeneng wong Eropa Wétan uga ana, SELKI PASINOV, deweke lair Selasa Kliwon pas sasi November. 

  Tanggaku duwé anak wadon. Wektu syukuran, ditulis gedhe neng tèmbok, "... atas kelahiran putri kedua kami, ANGEL..." (malaikat). Mbah buyuté si bocah rawuh, tumuli ngendika, "Nduk... nduk..., jeneng kok ANGEL..." (ora gampang).

Kaserat dening:
Aan Dimar

Read More

Kabar Duka

Redaksi "Senthir Kalawarta" turut berbelasungkawa atas meninggalnya kakanda rekan kita, Didik Suryo, pada Senin siang 18 Mei 2015 di Temanggung, Jawa Tengah.

Semoga arwah kakanda mendapat tempat terindah di sisiNya, dan keluarga yang ditinggalkan diberikan ketabahan serta kesabaran.

Redaksi Senthir Kalawarta

Read More

TIVI JAMAN AKU CILIK

Aku cilik lan gedhe ing desa Karangsari, Kecamatan Semin, Kabupatèn Gunung Kidul. Désa pegunungan pojok lor wetan soko Kabupatèn Gunungkidul. Desaku kalebu désa 'terpencil' lan 'tertinggal'. Banyu angel, saengga tani yo mung tani tadah udan.

Dalan-dalan digawe saka tataran watu putih. Angel dilewati montor roda loro lan uga roda papat. Listrik nembe mlebu désa ing taun 1993. Jaman semana, kurang luwih taun 70an-80an, durung ana hp. Ojo maneh hp, telpon utawa video game, lha wong tv baé, sak désa mung ana piyayi loro sing kagungan. Mbah Sugeng (sing saiki wis ora sugeng), lan siji maneh kagungane Pak Dalmin. 

Dalemé mbah Sugeng ono ing sisih rodho ngisor. Kaampingan dening tanggelan-tanggelan kebon tela. Isih kuwat ing pangelingku, saben dina Rebo bengi tabuh 7, poro warga dusun, cilik gedhe, enom tuwa, ngumpul ing dalemé mbah Sugeng padha nonton ketoprak. Siji kang diantu-antu saka ora akeh acara tv sing ana. Wektu kuwi stasiun televisi mung TVRI, ora ono liyane.

Saking akehe sing nonton, dalemé mbah Sugeng ora sedeng. Mula TV ne digawa metu sak akine. Banjur padha lungguh ing sak ngarep tv gelar klasane déwé-déwé. Kang ora antuk panggonan, munggah lungguh ing tanggelan-tanggelan, ing antarane wit tela. Dadi katon saka Ngaringan kaya 'Amphitheater' utawa bioskop. Mung bedane layar tv ne mung 14", kothak kayu, tur ora ana kelire, ireng putih. Mula paling rekasa sing lungguh mburi nduwur déwé. Ora katon apa - apa. Durung maneh menawa pinuju Tengahé nonton, setrume aki lekas entek, gambaré tv saya suwe saya ciut, saya ciut sak durunge suwé - suwé mati. Nek wis ngana kabeh padha surak, "Hooo... ee..!" "Yooo.... hh. "

Ananging kuwi mau kabeh ora ndadekake lungkrah, ora ngelongi kasenengan uga kabagyan. Apa maneh semangat kanggo maju. Kanyata, Mas-mas, Mbak - mbak, kanca kanca generasi kuwi saiki akèh kang wus mapan, migunani tumrap liyan ing kutha kutha, malah ana sing tekan nagari manca.

Kacaritaaken dening:

Dimas Aan

Read More